«...شعر شاملو را نمی‌توان شعر سپيد خواند. شعر شاملو پس از پشت سر گذاردن تجربه‌های نيمايی، به نوعی به‌دنبال جايگزينی برای وزن بود که او با هوشياری آن را در نثر و نظم قرن چهارم يافت و موسيقی زبان نثری او را تدارک ديد. و اين ريتم جايگزين هم برخلاف نظر بعضی از دوستان وزن درونی نيست و آشکارا بيرونی است. امّا شعر احمدی شعر سپيد است. ويژگی منحصر به فرد احمدرضا احمدی، يلگی و رهايی‌اش از تمامی قيودی است که ممکن است به نوعی القا وزن کند...»

انگار
که من ابر را ديده بودم
مردانی که کلاه را از سر برمی‌داشتند
در جوی آب رها می‌کردند
خرامان
خرامان
دندان‌هايی از صدف داشتند

برگرفته از:
نافه، عصرپنج‌شنبه، شماره‌ی79و80، دی1383، (نقل‌به‌مضمون).